Chaos in de bovenkamer

pexels-photo-269810

Het schijnt dat ons brein een ongekend vermogen heeft om vrijwel alles op te slaan, zodat we niets vergeten. Alle prikkels, beelden en informatie wordt zorgvuldig  gearchiveerd en opgeslagen in de vele kamers die het menselijk brein telt.

Alles wat we ooit aan informatie hebben vergaard, zouden we dus te allen tijde, in een nuchtere staat moeten kunnen oproepen.

Bijzonder zou je denken en verdomd handig ook. Helaas lijk ik zelf het vermogen te missen om hier ook daadwerkelijk controle over uit te oefenen. Kamers genoeg in dat brein van mij maar het sleutelkastje met alle sleutels naar deze kamer is één grote zooi! De meest bizarre dingen onthoud ik en aan de meest logische dingen vergeet ik vaak te denken.

Ik heb in huis een aantal plekken waar ik, standaard, mijn belangrijke spullen bewaar zoals sleutels, paspoort, portemonnee. Je kent ze wel; van die plekken waarvan je denkt: “Als ik dit nu hier neerleg, kan ik het nooit vergeten.” Tóch is het echt ontelbaar hoe vaak ik mijn huis overhoop heb gehaald, al zoekende naar mijn paspoort, om deze uiteindelijk terug te vinden in één van mijn vele tassen. Of die keren dat ik de deur achter mij dicht trok en daarna besefte dat mijn huissleutels nog op dat “handige” plekje lagen. Om maar niet te spreken over die keren dat ik in alle haast mijn tas inpakte, mijn telefoon op tafel zag liggen en dan dacht: “Die moet ik niet vergeten.” Om dan een half uur later erachter te komen dat diezelfde telefoon nog op de tafel lag. Onbegrijpelijk! Alsof mijn brein op dat soort momenten heel rebels bedenkt het dan juist wél te vergeten, om mezelf daarover dan de rest van de dag te ergeren.

Mijn omgeving is er ondertussen wel aan gewend. Ik heb bijvoorbeeld een garderobe die verdeeld is over al mijn vrienden, omdat ik altijd wel een jas, tas of vestje ergens laat liggen. Wanneer we op stap zijn, ben ik nooit de diegene die de bonnetjes van de garderobe of de entreekaartjes bij zich houdt. Ik raak dat soort dingen meestal kwijt of vergeet ze mee te nemen. Het vreemde is dat ik heel georganiseerd en secuur kan zijn, in mijn werk bijvoorbeeld. Maar in het dagelijks leven ben ik – negen van de tien keer- totáál het tegenovergestelde. Een warhoofd, een chaoot, een kluns. En dat tot grote ergernis van mijzelf en mijn omgeving.

Toch lijkt het altijd wel weer goed te komen met mijn vergeetachtige, klunzige gedrag. De keren dat ik met een lieve glimlach onder een boete vandaan ben gekomen omdat ik weer eens mijn treinabonnement was vergeten, zijn ontelbaar!

De meeste spullen die ik op openbare plekken ben vergeten, komen overigens altijd weer op wonderbaarlijke wijze bij mij terug. Ik wijt het maar aan goed karma. Want ondanks dat ik een kluns ben, die af toe zijn sleutels of portemonnee vergeet, zal ik alle keren dat mijn omgeving zich weet aan te passen voor aan mijn wervelwindachtige gedrag, nooit vergeten. En daar ben ik dankbaar voor.

Ik doe het namelijk niet expres of uit gemakzucht. Mijn hoofd is gewoon overvol, de receptie heeft moeite met het bijhouden van de gereserveerde kamers in mijn brein.  En soms wordt er daardoor wel eens een verkeerde sleutel meegegeven.

Met als gevolg dat ik mijn sleutels vergeet of iets anders dat belangrijk spul blijkt te zijn maar in alle haast me wél te binnen schiet dat ik nog een komkommer moet halen tijdens het boodschappen doen.

Tja… Welkom in mijn wereld! Wellicht is het weer eens tijd om een welverdiende vakantie in te plannen met dat bedrijvige breintje van mij, ik zal mijn paspoort alvast klaarleggen op dat handige plekje…

SHARE
SHOWHIDE Comments (0)

Leave a Reply

Your email address will not be published.