Doodgewoon

flowers-marguerites-destroyed-dead

 

Elke morgen lopen we niets vermoedend de deur uit, de één met haast, de ander relaxed. Naar het werk, naar school of gewoon een dagje ontspannen. Gewoon.. doodgewoon, beginnen we allen aan een nieuwe dag, op onze eigen manier, elke dag weer.

Zo ook ikzelf, op die mooie ochtend in September. Het was een prachtige zonnige dag, één van de laatste van deze zomer, zo bleek achteraf. De zon scheen in de vroege uurtjes, al volop. De straten gevuld met mensen die vastbesloten leken om de laatste zonnestralen van deze zomer tot in het volste te benutten. Het was op dat moment dat een telefoontje, met het méést slechte nieuws dat je je kunt voorstellen, mijn wereld even in zijn greep had.

Als een donkere wolk voor de zon, verduisterde dit nieuws deze mooie dag.

Ik kon niet geloven wat er mij aan de andere kant van de lijn verteld werd. Mijn wereld stond voor heel even stil en terwijl mijn systeem weigerde te accepteren wat ik zojuist had gehoord, zag ik dat de wereld om mij heen gewoon verder ging.

Ik zag mensen lachen. Ik zag mensen genieten. Ik zag mensen nietsvermoedend de dag in gaan. En ik besefte dat mijn lieftallige collega dat waarschijnlijk die bewuste ochtend ook had gedaan. Nietsvermoedend, terwijl de dood haar op de hielen zat en als een schaduw met haar mee reisde om haar slechts enkele momenten later – in de vorm van een tragisch ongeval op de A10 – weg te rukken van deze wereld en van iedereen die haar hier lief had. Wát als ze nou vijf minuten later was vertrokken? Was de dood dan verder gereisd naar die oude dame die, na een gelukkig en lang leven, tevreden in haar bed lag te wachten op zijn komst? Dát zou zijn verschijning toch een stuk eerlijker hebben gemaakt maar helaas is dit leven niet altijd even eerlijk en de dood al helemaal niet!

En ik voelde het in alle cellen van mijn lijf, verstijfd en verslagen, verbaasd en verdrietig. Want de dood was weer eens langs geweest, onaangekondigd, en had zonder genade genomen. Ik probeerde mijzelf te troosten met het idee dat ze in ieder geval deed wat ze zo lief had, als een vrije vogel op die motor, onderweg naar het werk wat ze altijd zo vol passie en met alle plezier deed.

Dat de dood een deel van het leven is, weten we allemaal.

Een wereld die bestaat uit het eeuwige leven is wellicht een nóg grotere tragedie dan de dood zelf.

Sterven is heel normaal, natuurlijk zelfs. Maar de manier waaróp is vaak toch wel bepalend over hoe we erover denken of gedwongen worden er mee om te gaan. Het lijkt soms wel, hóe sneller en onverwachter de Dood langskomt , hóe langer het afscheid duurt! Maar, gewenst of ongewenst, het blijft een onaangename bezoeker, die Dood en onaangekondigd bijna onacceptabel maar toch echt – onvermijdelijk- waar! En dat is iets waar we ons, gewild of ongewild, bij neer zullen moeten leggen.

Het is niet de eerste keer in mijn leven dat iemand uit mijn omgeving zo abrupt en plotseling uit het leven wordt gerukt. Het doet mij wederom weer stil staan bij het feit hoe kort en relatief het leven eigenlijk is.
En ondanks het feit dat wij zo hard ons best doen om alles onder controle te houden, zullen wij ons erbij neer moeten leggen dat je sommige dingen simpelweg niet voor het zeggen hebt. Zoals bijvoorbeeld, het moment waarop we zullen sterven en de manier waarop! En dat is misschien maar goed ook.

Wij zouden eigenlijk niet het besef van de dood nodig moeten hebben om ons hart te volgen en te genieten van hetgeen we doen. Want de klok kun je immers niet terug draaien.

De tijd verstrijkt en de dagen worden weer korter. En terwijl de wereld transformeert en zich opmaakt voor de overgang naar een volgend seizoen, besef ik ten volle dat het leven genadeloos verder gaat, gevuld met mooie en minder mooie momenten. Ik zie mensen nog steeds elke dag de deur uit gaan en ik vraag me af hoeveel van die mensen rekening houden met het feit dat elke ochtend, waarin ze nietsvermoedend de deur uit gaan, wel eens de laatste zou kunnen zijn. Als je dan toch elke ochtend die deur uit gaat, zorg er dan in ieder geval voor dat je geniet, al is het maar voor één moment van die dag. En mocht je écht een ontzettende rotdag hebben, wees dan op z’n minst dankbaar dat je ademt want zó vanzelfsprekend is dat niet!

SHARE
SHOWHIDE Comments (6)
  1. Lieve Jo, zowaar wat je schrijft en je hebt het zo mooi verwoord. Ik denk dan aan het spreekwoord “prijs de dag niet voordat het avond is” geniet, geniet en geniet!!

    Dikke kus

Leave a Reply

Your email address will not be published.