Haast

pexels-photo-298018 (1)

Al hijgend, bezweet, bepakt en bezakt kom ik gehaast aan op het Centraal Station. Ik weet dat als ik een sprintje zou trekken, ik nog nèt mijn trein zou kunnen halen. Als een op hol geslagen pakezel ren ik, met al mijn tassen, door de stationshal de roltrap op, waar ik -vlug maar toch zo vriendelijk mogelijk- de mensen passeer die stil blijven staan, de neiging onderdrukkend ze ervan af te duwen.

 “Shit! Hebben ze nou gewoon het perron verwisseld?!” Ja, dus! 

Wéér diezelfde roltrap, dit keer naar beneden, door de stationshal en als de wiedeweerga naar – uiteraard – het achterste perron. Ik voel de zweet- druppeltjes die zich inmiddels in mijn rugholte hebben ontwikkeld, één voor één richting mijn bilnaad sijpelen en mijn voorhoofd begint al even vochtig te worden. Het is ongeveer op de vier na laatste trede van de roltrap omhoog dat ik het fluitsignaal van de conducteur venijnig mijn oorschelpen in hoor galmen en ik nog nèt de deur voor mijn neus dicht zie gaan.

 

Trein gemist, een bezwete rug èn enorme haast. Zoals altijd. Terwijl ik mijn trein snelheid zie maken en weg zie rijden in de richting waar ik naartoe had gemoeten, strompel ik met al mijn tassen richting het einde van het perron. Wanneer de zon door de wolken zijn gezicht laat zien, kwak ik mijn tassen neer en plof ik ernaast. Geïrriteerd rommel ik wat in mijn tas en grijp naar een boek. 

Ik báál dat ik deze trein heb gemist. Want ik heb tijd tekort, ik bedoel.. er zitten maar 24 uren in een dag waarvan ìk er meestal 25 heb ingepland en er 4 besteed aan een noodzakelijk non activiteit, genaamd slapen. Maar nu zit er niets anders op dan te wachten op de volgende trein. Terwijl ik verdwaal in een boek van een van mijn favoriete schrijvers, Paulo Coelho, kust de zon mijn huid. En vliegen de minuten voorbij voordat ik het door heb.

 

Omdat ik aan het einde van het perron zit, is het erg rustig en zijn er verder geen andere mensen om mij heen. Wanneer ik opkijk, valt me de rust op die inmiddels over mij heen is gekomen. Ik bevind me op een plek waar vrijwel alles en iedereen in beweging is. De treinen welke komen en gaan, de mensen die in- en 

uitstappen en de duiven die zich hier tussendoor bewegen. Op een afstandje bekijk ik het geheel en besef ik dat ook ik hier minder dan een half uur geleden nog deel van uitmaakte. Het ziet er ineens zoveel anders uit nu ik het van een afstandje bekijk. Ik zie mensen dringen, rennen en nog net niet vliegen. Ik zie conducteurs op horloges kijken, wijzers wegtikken en ik hoor het geluid van ijzer op de rails en stroeve wissels.

 

Het laat me nadenken over het besef van tijd. Tijd! Iets dat ik altijd te kort lijk te komen, maar waarom als er zo weinig van is, verspil ik het dan nog veel te vaak aan zo gehaast en gestrest te zijn? Ik heb soms zoveel dingen te doen op een dag, dat ik meer onderweg ben dan dat ik ergens ook daadwerkelijk ben. Maar waarom zou dat onderweg zijn zo’n verschrikkelijk stresstrip moeten zijn? Het is toch eigenlijk ècht zonde van de tijd om je zó druk te maken? Hoe kon ik vergeten te genieten van het onderweg zijn, bedenk ik me terwijl ik mijn boek weer open sla. Ik gooi mijn hoofd omhoog en laat de zon deze ongegeneerd zoenen. En opeens ben ik compleet vergeten waarom ik nou zo’n haast had.

 

Wanneer het zonlicht wordt gestolen door de schaduw van de trein die aan komt rijden, kijk ik op. Dit is de trein waar ik op heb zitten wachten. De deuren openen zich en mensen lopen met groepen tegelijk de trein uit, op hun horloge kijkend, in krantjes lezend, niemand zit mij zitten. Iedereen heeft haast. Een blond meisje met een veer in haar haren, loopt tussen de menigte. Wanneer onze blikken kruisen lacht ze bescheiden naar me terwijl ze me voorbij loopt. Alsof ze me wil zeggen; “Dát heb je even goed bekeken.”

 

Ik staar naar de lege trein met open deuren en denk bij mezelf; “Dát heb ik inderdaad goed bekeken.” Het fluitsignaal klinkt en de deuren sluiten. Als de trein weg rijdt, ben ik blij dat ik weer in het zonnetje zit. Ik sla mijn boek open en lees tevreden verder.

SHARE
SHOWHIDE Comments (0)

Leave a Reply

Your email address will not be published.