Hersenspinsels

Sinds kort maak ik officieel deel uit van de Poetry Circle Zuid Oost, een project van het Bijlmer Park Theater en de Poetry Circle. Elke week kom ik met mijn medeschrijvers samen en werken we aan onze poëzie en performance, dagen we elkaar uit en worden we begeleid en geïnspireerd om nieuw materiaal te
ontwikkelen.
Bij onze eerste bijeenkomsten werd ik al meteen uitgedaagd. De opdracht klonk simpel: tien minuten ‘free writing’. Wat inhoudt dat je tien minuten aan één stuk door, schrijft over alles wat in je opkomt zonder je pen ook maar een seconde neer te leggen. Dit alles met het doel de rechter hersenhelft te stimuleren. De belangrijkste regel was om hierbij niet na te denken en de fantasie de vrije loop te laten. En vooral niet met de linker hersenhelft logisch en pragmatisch na te denken over wát en hóé je schrijft!

De opdracht om tien minuten te schrijven zonder enig oponthoud voelde ineens als langer dan een uur wachten op een vertraagde trein.

In de paar seconden voordat deze tien minuten ingingen, draaide mijn linker hersenhelft alweer op
volle toeren. Niet nadenken, hoe ga ik dat in vredesnaam doen? Maar voordat ik het wist waren de tien minuten ingegaan en gleed mijn pen over het papier. De eerste paar minuten leek ik nergens anders over te kunnen schrijven dan mijn overtuiging dat schrijven zonder na te denken gewoonweg onmogelijk was en dat mijn rechter hersenhelft hoogstwaarschijnlijk in een coma verkeerde.

Tijdens het beschrijven van mijn overtuiging, drong een interessante gedachte zich op; Hoe is het mogelijk dat ik deze opdracht zo verdomd moeilijk vond, terwijl we toch allemaal zijn geboren met het vermogen de capaciteit van zowel onze linker- als rechter hersenhelft volledig te benutten?

Een vraag waar ik tijdens deze opdracht niet in staat was om verder over na te denken aangezien er geen mogelijkheid was op mijn pen aan de kant te leggen want daarmee liep ik kans woorden te verliezen en pagina’s leeg te laten. Ik moest en zou mijn rechter hersenhelft eens even goed wakker schudden en met die gedachte als enige overtuiging schreef ik gedreven verder. Toen ik het seintje kreeg dat de tien minuten om waren, was ik eigenlijk nog helemaal niet klaar. Ik keek naar mijn notebook en besefte dat – voor ik het wist- ik met al het gemak en zonder enige
twijfel pagina’s had volgeklad over alles waar ik mij in mijn onbewustheid mee bezig hield. En ik was nog lang niet klaar!
Toen ik later thuis de tekst begon te analyseren (met mijn linker hersenhelft weliswaar), kon ik het niet helpen verder na te denken over die brandende vraag waarom het toch is dat het merendeel van de mensen, en daarmee ook ikzelf,
zo’n moeite heeft met die rechter hersenhelft aan te wakkeren. Wat heeft deze helft in slaap doen vallen?

Al snel kwam ik voor mezelf achter het droevige feit dat wij wellicht in een maatschappij leven welke ons tijdens ons leven beperkt tot het gebruiken van alleen die linkerhelft. Als kind leefde ik in een fantasiewereld zonder grenzen en
gebruikte ik wellicht zelfs die rechterkant van mijn hersenpannetje veel meer. Zoals waarschijnlijk de meeste kinderen want kinderen hebben nou eenmaal een eindeloze fantasie.

Maar tijdens het opgroeien horen we vaak genoeg uitspraken als: “Gebruik je verstand” of “Doe niet zo gek.” Geen wonder dat onze creatieve rechterhersenhelft in de slaapmodus gaat met de jaren!

Toen ik opgroeide schreef ik met al het gemak pagina’s vol over elfjes, trollen en pratende bomen. Zonder na te denken over komma’s, punten, logica of volgorde kwamen de meest geniale verhalen bij mij naar boven. Uiteindelijk leerde ik, met mijn linker hersenhelft, die punten en komma’s op de juiste plek te plaatsen. Wat mij tevens hielp mijn fantasie nóg beter in woorden over te kunnen brengen. Ik ben de waarde van die linker hersenhelft met de jaren ook zeer zeker gaan inzien en zelfs waarderen. Maar wellicht heb ik, net als zovelen, mij daar iets te veel mee bezig gehouden met als gevolg dat een simpele “free write” -waarin ik zonder enige regels mijn fantasie los kan laten gaan – een gigantische moeilijke opgave blijkt te zijn.
Persoonlijk zou ik graag wat meer de balans tussen die twee hersenhelften terug willen vinden. Albert Einstein sprak ooit de wijze woorden dat logica ons van A naar B brengt maar dat het de verbeelding is die ons overal brengt. Ikzelf ben van mening dat het wijs is om na te denken voordat je doet maar wellicht dat we dit soms iets meer met onze rechter hersenhelft zouden moeten doen!

SHARE
SHOWHIDE Comments (0)

Leave a Reply

Your email address will not be published.