PMS en perenijsjes

Starend naar een leeg scherm en met de zon in mijn nek, probeer ik mij te concentreren op mijn nieuwe column. Eens per maand heb ik zo’n week waarin ik me maar moeilijk weet te concentreren op bepaalde dingen, ik verplichtingen het liefst uit de weg ga en lekker met een deken over mijn hoofd de week wil cancelen. Helaas het was te warm onder het dekbed en ik moest daardoor toch
echt opstaan. De balkondeuren staan open en ik hoor luid en duidelijk hoe de mensen op straat de zon aanbidden en de lente vieren.

Dat ik het gewoonweg een beetje overdreven vind dat men zo ongelooflijk los gaat op de eerste paar dagen zon in het jaar, is stiekem gewoon een zwaar jaloerse kreet.

De verleiding is groot, maar ik blijf zitten, met mijn uiterst ‘goede’ humeur. De zoveelste sigaret wordt opgestoken, maar het scherm blijft echter leeg. Ik kan er niets aan doen, maar ik laat me voornamelijk afleiden door voorbijkomende tweetpics van vrienden en vriendinnen in de zon. Facebook heb ik uit voorzorg al afgesloten, want updates met Vondelpark-foto’s kan ik nu echt niet aan. “Alsof ik niets beters heb te doen.”

De zon schijnt in de stad, maar boven mijn hoofd hangt al dagen een nare donkere wolk waar ik niet aan weet te ontsnappen. Nee, PMS en de lente lijken geen goede match. Met de zon die steeds feller in mijn nek begint te branden en een deadline die aan de andere kant in mijn nek hijgt voel ik mij in tweestrijd. En zwaar inspiratieloos. Kan ik niet even ontsnappen aan die wolk en de verplichtingen? Wanneer ik een uitnodiging krijg, inclusief met een zonnige dakterras foto, ben ik om. De zon heeft mij officieel verleid. Een verleiding die zelfs ik niet weet te weerstaan. Ik sta op en pak mijn spullen, laptop wel mee, voor het geval dat ik
toch echt niets beters weet te doen op het dakterras. Uiteraard, blijft die laptop de hele dag gewoon in mijn tas zitten. Ik weet dat ik mijn deadline niet ga halen, maar de perenijsjes in vodka doen mijn schuldgevoel snel vergeten.

Er is letterlijk en figuurlijk geen wolkje meer aan de lucht dus tel ik de vliegtuigen en fantaseer ik over verre tropische oorden terwijl ik tevreden aan mijn perenijsje in de vodka blijf dopen.

Wanneer de avond valt, en de laatste zonnestralen achter de schoorstenen zijn
verdwenen, koelt het akelig snel af en word ik al snel herinnerd aan het feit dat ik eigenlijk had moeten zitten schrijven, mails had moeten beantwoorden, en tal van andere handelingen waar ik normaal gesproken me zonder problemen met alle positieve energie op stort. Maar ik bedenk mij ook dat ik een verassende mooie dag heb gehad, inclusief perenijsjes met vodka, daar waar ik me dat nooit had kunnen voorstellen toen ik vanmorgen dat deken weer over mijn hoofd heen trok. Ik denk aan het sociale onderzoek van de Washington Post waar ik eens over heb gelezen. Het uitgangspunt was de vraagstelling of mensen in staat de mooie dingen van dit leven kunnen herkennen en accepteren op een totaal onverwacht moment wanneer zij eigenlijk andere verplichtingen hebben. (Of een zware PMS wolk boven hun hoofd hebben hangen, bedacht ik mij er zelf bij.) Een uur lang hebben zij een beroemd en hoog gewaardeerd muzikant een van zijn beste stukken laten spelen op een druk bezocht metrostation. Een muzikant welke een week ervoor nog in een uitverkocht concertgebouw zijn solo stond te spelen. En dat midden in het spitsuur waar mensen zich gehaast bewegen richting hun werk. Er was niemand die de muzikant of de muziek opviel.

De conclusie die uiteindelijk werd getrokken aan de hand van de uitslag van het onderzoek was het volgende: als men geen moment meer over heeft om een van de beste muzikanten en een van de stukken best geschreven muziek weten te herkennen of te waarderen, wat voor anders moois zullen wij dan wel niet mislopen?

Soms is het misschien niet erg om je te laten verleiden door het moois in deze wereld, vaak genoeg zien we niet eens het mooie, zoals een prachtige zonnige dag met perenijsjes op het dakterras, doordat we opgeslokt worden door alle verplichtingen en dagelijkse moetjes. Nou maar hopen dat de redactie er ook zo
over denkt..

Ik schrijf; “Door een zwaar vitamine D tekort was ik helaas dit keer niet in staat
mijn column op tijd af te leveren.”

SHARE
SHOWHIDE Comments (0)

Leave a Reply

Your email address will not be published.