Seizoensongebonden

pexels-photo-289825-3000x2000

Door de drassige, natte prut welke over is gebleven van de winterse, witte weken glibber ik naar huis, daarbij vergezeld door een ouderwets vertrouwde regenbui. Nat en verkleumd thuis aangekomen, wacht – op de deurmat- een nieuwsbrief van een grote parfumeriezaak, waar ik schijnbaar lid van ben, mij op.

Nog half rillend van de kou open ik de brief en lees: Lenteaanbiedingen!

Met dezelfde verbazing als toen ik diezelfde week in de supermarkt de paaseitjes zag liggen, leg ik de brief aan de kant. Ik duik in mijn oude vertrouwde shawl en kijk nog eens naar buiten.  Ik denk aan een blauwe lucht, velden vol met bloemen en groene bomen en aan de geur van de lente maar ik zie iets heel anders. En ruiken doe ik sowieso niet want ik ben al weken snot verkouden!

Ik bedenk mij dat zowel de parfumerie- als de supermarktketens waarschijnlijk, net zoals ik, de tijd zouden willen doorspoelen naar de lente en ook wel klaar zijn met de winterse maanden. En dat kan ik ze ook niet echt kwalijk nemen, om eerlijk te zijn.

Toch kan ik me maar moeilijk voorstellen dat de lente alweer bijna om de hoek staat te popelen om haar gezicht te laten zien. De seizoenen van de afgelopen jaren hebben mij sceptisch gemaakt. Zolang ik niet langer dan twee weken bloeiende bloemetjes zie, is dit alles voor mij niet meer dan valse hoop, net zoals een dode mus in nieuwsbrief- of paaseiverpakking.

Ik denk aan vorig jaar toen ik met een groep vrienden paaseitjes aan het eten was op het strand. Het was bloedheet en na een maand tevergeefs op de lente te hebben gewacht, genoten we nu met volle teugen van onze geheel onverwachte “paas barbecue”. Even leek het alsof de zomer toen voor haar beurt was gearriveerd maar de lente was daardoor waarschijnlijk zo beledigd dat ze haar voor de rest van het jaar met huisarrest heeft gestuurd. Dit neem ik de lente overigens nog steeds kwalijk!

Háár taak is toch vooral ons voor te bereiden op die geliefde zomer, ons in de ochtend te wekken met zonnestralen door de kieren van onze gordijnen en om de dagen langer te maken zodat we de tijd hebben onze winterkleren op te bergen, de jaarlijkse grote schoonmaak te houden en de tuinmeubelen tevoorschijn te halen. Om ons de overige tijd te laten doorbrengen op terrasjes in de zon en onze winterse verkoudheid te vervangen door hooikoorts, om daarna in stilte te verdwijnen en ons achter te laten met de zomer.

Ik snap tóch al niet zo goed waar die zomerse vriend elk jaar weer gedurende negen maanden naar toe moet, mij daardoor achterlatend met de rest van de seizoenen. Maar dat is een andere discussie.

Sinds een aantal jaren lijkt het wel alsof de seizoenen onderling in discussie zijn over de volgorde waarin zij zouden moeten verschijnen. Want ook dit jaar was de lente ineens daar en liet bloemen in bloei staan, nog vlak voor de winter zijn vorst en sneeuwvlokken hier genadelos over heen liet gaan en ons liet weten niet met zich te laten sollen.

Ik kan alleen maar hopen dat dit jaar de zomer ook zo sterk in haar schoenen staat en zich niet laat wegsturen.

Dus mochten de seizoenen deze column onverwachts lezen dan zou ik ze bij deze vriendelijk willen verzoeken om eens rond de tafel te gaan en dit onderlinge gerotzooi eens en voor altijd met elkaar op te lossen. Zodat wij weer – zoals het hoort – kunnen genieten van elk seizoen. En weten wanneer we onze eenden- dons aan de kapstok kunnen laten hangen, onze schaatsen uit het vet kunnen halen en de bloemetjes buiten kunnen zetten.

Mochten ze er echt niet uitkomen met elkaar dan hoop ik stiekem dat de zomer dit eindeloze getouwtrek gewoon wint.

Tot die tijd dagdroom ik lekker van de lente, paaseitjes eten op het strand en dat de enige dode mussen die ik dit jaar van de seizoenen mag ontvangen, het soort zijn die van de hitte van het dak afvallen!

SHARE
SHOWHIDE Comment (1)

Leave a Reply

Your email address will not be published.