Zaterdagavond.

pexels-photo-341858

 

Ooit heb ik de afspraak met mezelf gemaakt om alleen nog maar naar feestjes en evenementen te gaan die ik echt leuk vind of die iets interessants hebben dat mijn aandacht trekt. Dit, nadat ik iets te vaak nagelbijtend, verveeld en al gapend avonden heb doorgebracht in té hippe clubs op té populaire feestjes.

Je kent ze wel, die feestjes waar de muziek geweldig goed is maar niemand durft te dansen.

En waar het interieur echt geweldig mooi is maar de sfeer ruk. Dát soort feestjes heb ik echt méér dan genoeg gehad en daar pas ik tegenwoordig liever voor. Toen ik een uitnodiging ontving voor de opening van een nieuwe hotspot, wees ik deze dus met al het gemak af.

Diezelfde avond, gesetteld met een goed boek en een fles rode wijn op de bank, ontving ik een telefoontje van mijn goede vriendin. Zij zat ,aan de andere kant van de stad, óók met een fles en een boek. Het boek beviel haar echter niet en de fles had ze al soldaat gemaakt.
Zoals alleen zij dat kan, wist ze me in vijf minuten van de bank af te praten. Ze was immers jarig geweest dus een drankje in een nieuwe club was dé manier om haar nieuwe levensjaar in te luiden. Een uur later ( joggingbroek snel ingeruild voor een feestelijk outfitje), kwamen we -gewapend met een dosis goede moed- aan op de plaats van bestemming.

Ondanks dat ik er al maanden niet was geweest en de club inmiddels een naamswijziging had ondergaan, zag alles er nog hetzelfde uit. Inclusief hetzelfde meisje bij de deur die blijkbaar nog steeds niet verveeld was van haar ondankbare baantje en me groette alsof ze vorige week nog bij me op de thee was geweest. “Hey schat! Hoe gaat het? Wat zie je er goed uit! Gaat het goed ja? Oh, zo blij dat je er bent!”.

Geen idee wat deze meid -naast wekelijks deze zinnen tegen genodigden op de gastenlijst roepen- nog meer in haar leven uitvoert. Maar ik durf te wedden dat zij ook niet meer van míj weet dan mijn haarkleur en mijn voorkeur voor Louboutins.

Enfin, eenmaal binnen bleek al snel dat het motto van deze nachtclub niet veel verschilde van al die andere -dertien in een dozijn- clubs; waarom makkelijk doen als het ook moeilijk kan?! Immers.. hoe ingewikkelder en omslachtiger het systeem en deurbeleid, hoe hipper de club, toch?
Ik bedoel, barkrukken en discoballen zijn allang passé. Complete bedden, inclusief moeilijke zitposes en een halve ton aan lichtinstallaties, domineren tegenwoordig het interieur van de gemiddeld hippe tent.

Al die verkleumde zieltjes die buiten in de rij stonden te wachten, werden daar -blijkbaar voor het aanzicht- in de rij gehouden aangezien het binnen verre van druk of vol bleek te zijn.
Het interieur, de mensen en zelfs de muziek was nog precies hetzelfde. En tóch leek iedereen zich te gedragen alsof dit alles zo nieuw, origineel en verfrissend was! Drankjes aan de bar konden alleen met een gepersonaliseerde kaart worden besteld, welke je aan de andere kant van de club kon krijgen en opladen. Tegen de tijd dat wij een drankje hadden weten te bemachtigen, was de rij met mensen inmiddels binnen gelaten en had de dansvloer zich gevuld met meisjes die er allemaal hetzelfde uitzagen en jongens die zich te hip voelden om te dansen.

Terwijl ik het hele schouwspel van een afstandje bestudeerde, kon ik het niet helpen om te bedenken dat die wijn -thuis op de bank aan het begin van deze avond- mij op één of andere manier een stúk beter had gesmaakt dan die twee druppels vodka die mij zojuist de helft aan krediet op mijn kaart hadden gekost.

De eigenaar van de club kwam al snel ten tonele om zijn minutes of fame en waardering te claimen en keek met uitgestrekte pauwenveren trots naar datzelfde schouwspel.

Hij vroeg mij enthousiast wat ik ervan vond en waarom hij mij überhaupt zo weinig in het uitgaansleven meer kon vinden. Mijn antwoord was te eerlijk. Hij vond me maar saai en beweerde dat ik een hoop miste in mijn leven. Ik zei hem dat volgens mij niet ík maar de plek en de atmosfeer waar wij ons in bevonden iets miste, zoiets als een karakter of een ziel. Hij keek me vol onbegrip aan en uit zijn blik kon ik opmaken dat ik per direct van de mailinglijst zou worden verwijderd.

Ik schudde zijn hand en bedankte hem vriendelijk voor de uitnodiging. Ik gaf mijn vriendin de welbekende blik en wenkte haar mee te lopen. Zo’n hand-schud actie verliest namelijk nogal wat aan kracht en overtuiging als je gewoon blijft staan.
Toen we tien minuten later weer buiten stonden, bespeurde ik ook bij mijn vriendin een lichte teleurstelling in haar blik. “Ik word oud, denk ik”, sprak ze beteuterd. “Dat hoop ik wel!” antwoordde ik haar. En met een grote glimlach verzekerde ik haar dat ze zich echt geen zorgen hoefde te maken over haar leeftijd.

Een uur en een dansje in de woonkamer later, zat ik -mét vriendin én fles rode wijn- op de bank.
Saai maar fraai, wát een heerlijke zaterdagavond!

“Deze maandelijks column is geplubliceerd in ID Magazine 2012.”

SHARE
SHOWHIDE Comments (0)

Leave a Reply

Your email address will not be published.