Voordeur van angst

Je kunt de geur ruiken van een afstand,
en hoe ver ook bij mij vandaan
Het heeft een fractie van een seconde nodig
om er ineens voor te staan.
Het staart me aan, medogenloos.
Ik kan er niet omheen.
Al zou ik heel graag willen,
maar er alleen al naar kijken laat me voelen als van steen.
Het heet me welkom
en de verleiding is enorm groot,
om deze deur te openen,
maar toch ben ik als de dood.
Dat het mij zal verslinden,
Mijn puurheid opetende,
want het lust me rauw.
Achter de deur van deze emotie hangt een heel gebouw.
Gemaakt uit stenen,
die je laten wenen,
trillen op je benen,
elke keer, weer.
Dus ik laat me niet verleiden,
om te lijden.
Deze deur open ik niet meer.

SHOWHIDE Comments (2)

Leave a Reply

Your email address will not be published.